کلر همچنان به عنوان زیست کش و ضدعفونی کننده اصلی مورد استفاده در تصفیه آب در اکثر کشورها است. گاز کلر معمولاً در تصفیه خانههای بزرگ آب مورد استفاده قرار میگیرد، اگرچه بسیاری از تصفیه خانهها در مناطق شهری اکنون به دلایل بهداشتی و ایمنی از تولید در محل با الکترولیز نمک استفاده می کنند. پودرها، کریستالها و محلولهای حاوی کلر معمولاً در تصفیه خانههای کوچکتر یا در مکانهایی که تهیه گاز کلر با مشکل مواجه است مثل استخرهای شنا استفاده میشوند.
کلر باقی مانده و اثرات آن
اثربخشی پودر و قرص کلر به عنوان یک ضدعفونی کننده از واکنش پذیری شیمیایی بالای آن ناشی میشود. با این حال، مشخص شده است که استفاده از کلر برای ضدعفونی میتواند منجر به تشکیل طیف وسیعی از ترکیبات کلردار نامطلوب شود که در مجموع به عنوان محصولات جانبی ضدعفونی شناخته میشوند و یکی از آنها کلر باقی مانده است. اگرچه معمولاً در غلظتهای بسیار پایین یافت میشوند، برخی از این ترکیبات به طور بالقوه برای سلامتی خطرناک هستند. برخی دیگر طعم و بوی نامطبوعی ایجاد می کنند. علیرغم این مشکلات، که میتوان با کنترل مناسب تصفیه آنها را به حداقل رساند، استفاده از یک ضدعفونی کننده مناسب مانند کلر برای اطمینان از ایمن بودن آب از نظر باکتریولوژیکی برای نوشیدن ضروری است، مگر اینکه از روشهای ضدعفونی قابل اعتماد دیگری (مانند جوشاندن) استفاده شود.
هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد سطوح کلر باقیمانده که معمولاً در آب آشامیدنی یافت می شود، برای سلامتی مضر است. اکثر مصرف کنندگان با سطوحی که برای تأمین آب محلی آنها طبیعی است، آشنا می شوند. با این حال، افزایش ناگهانی احتمالاً مورد توجه قرار می گیرد و باعث شکایت از طعم میشود، به ویژه از مصرفکنندگانی که ذائقه حساسی دارند.
سازمان بهداشت جهانی توصیه میکند که برای دستیابی به ضدعفونی مؤثر، باید کلر باقیمانده آزاد ≥0.5 میلیگرم در لیتر پس از حداقل 30 دقیقه زمان تماس در pH کمتر از 8.0 وجود داشته باشد.
